Op mijn 52e voelde ik een ommekeer die ik niet begreep. Ik herkende mezelf niet meer. Ik was neerslachtig, verdrietig — en wilde meer niet dan wel.

Ik ging op zoek naar het waarom. Maar de antwoorden die ik zocht, vond ik niet. Niet bij de huisarts. Niet in de informatie die overal voorhanden was. Ik besloot zelf te gaan studeren — om mijn lichaam beter te begrijpen, om in gesprek met professionals in de reguliere zorg beter voor mezelf te kunnen opkomen, en om de verbinding te vinden die ik miste.

Ik vond mijzelf. Mijn ritme. En mijn talent.

"Die ontdekking werd de basis van mijn werk. Niet als theorie, maar als levende ervaring."

Ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te zijn. En ik weet hoe het voelt om jezelf terug te vinden — door te luisteren naar wat je lichaam al die tijd al wist.

Dat is wat ik voor andere vrouwen wil zijn. Niet degene die de antwoorden geeft. Maar degene die naast je staat terwijl jij ze zelf vindt.